SOA-record

Een SOA-record (Start of Authority) staat bovenaan elke DNS-zone en bevat de basisgegevens over die zone. Elke zone heeft er precies één. Het legt onder meer vast welke nameserver de hoofdbron is en hoe andere nameservers de zone moeten bijwerken.

Je ziet het record meestal niet in je DNS-instellingen. De hoster of DNS-aanbieder beheert het in de regel zelf.

• Primaire nameserver: de server waar de zone oorspronkelijk wordt bijgehouden.
• Beheerder: een e-mailadres in DNS-notatie, waarbij een punt in de plaats van het @-teken staat.
• Serienummer: een getal dat omhoog gaat bij elke wijziging. Secundaire nameservers zien daaraan of ze de zone opnieuw moeten ophalen. Een veelgebruikte opbouw is de datum gevolgd door een volgnummer.
• Refresh, retry en expire: hoe vaak een secundaire server controleert op wijzigingen, hoe lang hij wacht na een mislukte poging en hoe lang hij de zone bewaart als de primaire server onbereikbaar is.
• Minimum: de tijd dat het niet-bestaan van een naam in caches wordt onthouden. Dat geldt voor de negatieve cache, niet voor gewone records.

Voor de meeste websites hoef je het SOA-record niet aan te passen. Werk je met een eigen nameserver of zonebestand, let er dan op dat het serienummer omhooggaat bij elke wijziging. Anders halen secundaire servers de nieuwe gegevens misschien niet op.

Hoe de TTL van gewone records werkt, lees je bij wat TTL in DNS is. Het minimumveld hangt daar nauw mee samen. Welke nameservers een zone gebruikt, staat bij het NS-record.

Je komt het SOA-record vooral tegen in DNS-tools en in de logbestanden van nameservers. Een opzoekopdracht naar de SOA van een domein laat de velden zien. Bij een zone die je zelf beheert, kun je daar het serienummer controleren na een wijziging.

Bij een fout in de zone, zoals een secundaire server die niet bijwerkt, is het serienummer vaak de eerste aanwijzing. Staat het niet verhoogd, dan heeft de secundaire server geen reden om de nieuwe gegevens op te halen.